Jakość powietrza
Stopień jakości powietrza Umiarkowana
Legenda
  Bardzo dobra
  Dobra
  Umiarkowana
  Brak danych
  Dostateczna
  Zła
  Bardzo zła
tabelka scrollowana
Czujniki GIOŚ NO2 CO O3 SO2
ul. Sienkiewicza   49.4   783.53   39.72   16.36
PM2.5 PM10
ul. Sienkiewicza   -   68.49
Czujniki o mniejszej dokładności:
Kamieniec   16.72   22.84
Józefa Piłsudskiego   23.29   34.08
Szkoła Podstawowa w Kościelisku   13.37   17.96
Wszystkie odczyty podawane są w µg/m3
Partner: Partner
Pt. 03.04 11:00
Słonecznie
10° / -1° bezchmurnie
Sob. 14:00
Deszczowo
Nd. 14:00
Słonecznie
Pon. 14:00
Słonecznie
13°
Wt. 14:00
Słonecznie
15°
Śr. 08:00
Słonecznie
Zdjęcie promujące Zakopane

Wanda Półtawska z domu Wojtasik urodziła się 2 listopada 1921 roku w Lublinie jako najmłodsza z trzech sióstr. Uczęszczała do szkoły Sióstr Urszulanek. W chwili wybuchu wojny była uczennicą drugiej klasy liceum. Jako harcerka zajęła się służbą pomocniczą, przystąpiła do konspiracyjnej walki jako łączniczka, uczestnicząc jednocześnie w tajnym nauczaniu. W lutym 1941 została aresztowana przez Gestapo i osadzona w więzieniu na Zamku Lubelskim, 22 września tego roku była przewieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück w Meklemburgii. W marcu 1945 roku została wysłana obozu w Neustadt-Glewe, gdzie była więziona do końca wojny.

W obozie została doświadczalnie zoperowana przez niemieckich lekarzy w pierwszej grupie ravensbrückich "królików". Później spisała swoje wspomnienia z tego okresu. Po dwudziestu latach wydane one zostały najpierw w Polsce, a potem przetłumaczone także na język japoński, angielski, niemiecki i włoski.

W latach 1945–1951 studiowała medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1947 roku wyszła za mąż za Andrzeja Półtawskiego. Urodziła cztery córki. Pracę lekarza rozpoczęła w szpitalu psychiatrycznym w Kobierzynie koło Krakowa w lutym 1952. Już w kwietniu tego roku, otrzymawszy stypendium specjalizacyjne w psychiatrii, przeniosła się do Kliniki Psychiatrycznej Akademii Medycznej w Krakowie, gdzie pracowała do roku 1968, przechodząc kolejno stopnie asystenta, starszego asystenta i adiunkta, ordynatora oddziału, równolegle zaś oba stopnie specjalizacji i doktorat (1964). Przez 18 lat (1954-1972) działała w Poradni Wychowawczo-Leczniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadziła badania tzw. "dzieci oświęcimskich" – ludzi, którzy jako dzieci trafili do obozów koncentracyjnych. Opracowała też metodę "psychoterapii obiektywizującej" polegającej na uświadamianiu nieprzystosowanej młodzieży jej miejsca w rodzinie i społeczeństwie.

W 1969 r. zwolniła się z Kliniki, aby poświęcić się przede wszystkim poradnictwu małżeńskiemu i rodzinnemu. Przez 42 lata (1955–1997) wykładała medycynę pastoralną na Wydziale Teologicznym, a potem na Akademii Papieskiej w Krakowie. W roku 1967 zorganizowała Instytut Teologii Rodziny przy tymże Wydziale i kierowała nim przez 33 lata, szkoląc młode małżeństwa i narzeczonych oraz księży. W latach 1981–1984 wykładała w Instytucie Jana Pawła II przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie.

Poświęciła się zagadnieniom związanym z małżeństwem i rodziną, przedstawiając je w świetle wiary i Bożej prawdy o człowieku, a tym samym w zgodzie z nauczaniem św. Jana Pawła II. Pracowała na tym polu niestrudzenie, tak w Polsce, jak i na płaszczyźnie międzynarodowej. Napisała szereg prac o przygotowaniu do małżeństwa, ludzkiej płciowości i płodności. Podejmowała także wysiłki, by zorganizować i uaktywnić lekarzy w służbie życia i rodziny. Prowadziła liczne wykłady z zakresu życia rodzinnego. W 2014 r. dzięki Jej apelowi – jako przygotowanie do kanonizacji Jana Pawła II – wielu katolickich lekarzy i studentów medycyny w Polsce podpisało „Deklarację wiary w przedmiocie płciowości i płodności ludzkiej” jako wyraz poszanowania życia i godności osoby ludzkiej w praktyce lekarskiej w duchu katolickiej nauki Kościoła, o co tak bardzo zabiegał polski Papież.

W roku 1994 Pani Profesor Półtawska została mianowana członkiem Papieskiej Akademii Życia. Współpracowała też z Papieską Radą dla Pracowników Służby Zdrowia i Papieską Radą Rodziny. Została odznaczona medalem "Pro Ecclesia et Pontifice" (1981), w roku 1999 Medalem Polskiego Senatu, Medalem św. Jadwigi Akademii Papieskiej w Krakowie i Komandorią Papieskiego Orderu św. Grzegorza. W 2012 roku otrzymała Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2016 roku Order Orła Białego. Uhonorowana została też tytułem Doctor Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz nagrodą Fides et Ratio.

Pragniemy podkreślić, że Pani Profesor Wanda Półtawska jest też w szczególny sposób zasłużona dla Zakopanego (a także całego Podhala) poprzez wkład w wielkie dzieło Katolickiego Duszpasterstwa Rodzin oraz przygotowania do małżeństwa i rodziny. Zostało ono zapoczątkowane w naszym mieście przy Parafii Najświętszej Rodziny na przełomie lat 1960–1970, wkrótce po jego zainicjowaniu w Archidiecezji Krakowskiej przez ówczesnego Arcybiskupa Księdza Karola Wojtyłę, dzisiaj Świętego Jana Pawła II. Rozwinęło się ono jako jedno z pierwszych i przyniosło owoce właśnie tutaj, czerpiąc obficie z nauk Soboru Watykańskiego II, Encykliki Humane Vitae Pawła VI oraz nauczania Jana Pawła II. Organizowała konkretne osoby, które w znaczący sposób wspierały finansów budowę Kościoła Św. Krzyża w Zakopanem. Organizowała spotkania i wykłady o rodzinie. Pomogła w sprowadzeniu relikwii Św. Ojca Pio.

Pani Profesor należała do wiodących osób, które skupiły grupę miejscowych duchownych oraz świeckich, formując je duchowo i przygotowując specjalistycznie jako wykładowców i instruktorów zgodnie z nauczaniem Kościoła do pracy w różnych formach duszpasterstwa i poradnictwa rodzinnego. Jako niezłomna obrończyni życia ludzkiego inspirowała i wspierała też działania, jakie osoby zaangażowane w Duszpasterstwo Rodzin podejmowały w różnych środowiskach na terenie Zakopanego przyczyniając się do uratowania życia wielu nienarodzonych dzieci, niosąc konkretną pomoc matkom i rodzicom w trudnej sytuacji.

Dzieło Duszpasterstwa Rodzin, w które tak mocno zaangażowana była Pani Profesor, trwa w Zakopanem i na Podhalu do dziś. To dzięki niemu wiele małżeństw i rodzin zakopiańskich i podhalańskich prowadzi swe życie zgodnie z wiarą i katolicką nauką Kościoła, w tym duchu wychowując też młode pokolenia. To także nieustanna motywacja i duchowa siła dla wielu osób do podejmowania takich działań i decyzji w życiu społecznym, które służą rzeczywistemu dobru małżeństwa i rodziny.

Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Zakopane nadany Uchwałą nr XXXVI/544/2017 Rady Miasta Zakopane z dnia 5 czerwca 2017r.

(AP)