Jakość powietrza
Stopień jakości powietrza Bardzo zła
Legenda
  Bardzo dobra
  Dobra
  Umiarkowana
  Brak danych
  Dostateczna
  Zła
  Bardzo zła
tabelka scrollowana
Czujniki GIOŚ NO2 CO O3 SO2
ul. Sienkiewicza   67.77   4031.54   9.66   43.9
PM2.5 PM10
ul. Sienkiewicza   -   326.11
Czujniki o mniejszej dokładności:
Kamieniec   294.14   439.62
Józefa Piłsudskiego   156.09   210.97
Szkoła Podstawowa w Kościelisku   25.44   41.53
Wszystkie odczyty podawane są w µg/m3
Partner: Partner
Sob. 07.12 01:00
Zachmurzenie
-4° / -4° pochmurno z przejaśnieniami
Sob. 13:00
Zachmurzenie
Nd. 13:00
Zachmurzenie
Pon. 13:00
Deszczowo
Wt. 13:00
Zachmurzenie
Śr. 13:00
Śnieg
Zdjęcie promujące Zakopane

ur. 12 VIII 1875, Hołosk Wielki pod Lwowem, zm. 25 IV 1944, Kraków) lekarz, profesor embriologii i biologii.
Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, następnie studiował na wydziale medycznym i filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskał stopień doktora medycyny, dalsze studia na uniwersytetach w Monachium, Koloszwarze i Neapolu. Po powrocie z zagranicy pracował naukowo na UJ w dziedzinie mechaniki rozwojowej komórek (embriologii doświadczalnej), od 1906 profesor UJ. W latach 1917/18, 1918/19 i 1931/32 był dziekanem Wydziału Lekarskiego UJ. W maju 1918 został wybrany członkiem czynnym PAU. W czasie I wojny światowej powołany do armii austriackiej jako kapitan-lekarz, przydzielony został do szpitala wojskowego w Krakowie. W 1915 wszedł do utworzonego przez ks. biskupa krakowskiego Adama Sapiehę Książęco-Biskupiego Komitetu Pomocy (K.B.K.) dla ofiar wojny i objął w nim kierownictwo sekcji sanitarnej. Organizator powstałych przy K.B.K. schronisk dla dzieci chorych na gruźlicę w Zakopanem i dla chorych na jaglicę w Witkowicach pod Krakowem, a następnie kurator i kierownik tych zakładów z ramienia UJ. Dzięki jego pracy dawne schronisko dla dzieci gruźliczych pozostałe po K.B.K. w Zakopanem przemienione zostało w nowoczesny zakład dla leczenia gruźlicy kostnej dla 300 dzieci. Wiosną 1920 rząd polski mianował go nadzwyczajnym komisarzem do walki z epidemiami, które w wyniku wojny szerzyły się na wielkich obszarach kraju. Był inicjatorem budowy w Zakopanem budowy szpitala epidemicznego i łazienek publicznych. W uznaniu jego zasług otrzymał w 1920 tytuł Honorowego Obywatela Zakopanego. W 1924 wybrany do senatu RP z ramienia Narodowej Demokracji. Za swą działalność naukową otrzymał doktorat honoris causa na UJ i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, był członkiem honorowym Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika, towarzystwa Lekarskiego w Krakowie, Lublinie, Wilnie, Częstochowie i Grodnie. W 1935 otrzymał nagrodę naukową m. Warszawy, a w 1935 Papieska Akademia Umiejętności powołała go, jako jedynego Polaka, do swego grona.
(źródło: Lidia Długołęcka-Pinkwart Maciej Pinkwart Zakopane od A do Z, Warszawa 1994; Polski Słownik Biograficzny, t. VIII, Kraków 1959-60 (Stanisław Smreczyński); Stanisław Łoza red. Czy wiesz kto to jest? t. 1, Warszawa 1938; Nowa encyklopedia powszechna PWN, t. 2, D-H, Warszawa 1997).