Jakość powietrza
Stopień jakości powietrza Dobra
Legenda
  Bardzo dobra
  Dobra
  Umiarkowana
  Brak danych
  Dostateczna
  Zła
  Bardzo zła
tabelka scrollowana
Czujniki GIOŚ NO2 CO O3 SO2
ul. Sienkiewicza   3.43   0   71.14   0
- - - - PM2.5 PM10 - - - - - - - -
ul. Sienkiewicza   -   31.01
Czujniki o mniejszej dokładności:
Kamieniec   2.32   3.26
Józefa Piłsudskiego   2.77   4.87
Tytusa Chałubińskiego   2.79   4
Zofii i Witolda Paryskich   2.88   5.62
Kuźnice   3.43   5.08
Szkoła Podstawowa w Kościelisku   0.46   0.56
Wszystkie odczyty podawane są w µg/m3
Partner: airly
Sob. 22.06 20:00
Deszczowo
20° / 13° słabe opady deszczu
Nd. 14:00
Słonecznie
20°
Pon. 14:00
Słonecznie
19°
Wt. 14:00
Słonecznie
23°
Śr. 14:00
Deszczowo
22°
Czw. 14:00
Deszczowo
20°
Zdjęcie promujące Zakopane

Antoni Kenar urodził się 23 stycznia 1906 r. w Iwoniczu, zmarł 19 lutego 1959 r.  w Zakopanem. Pochowany został w Zakopanem na Pęksowym Brzyzku.

Uznawany jest za wybitnego artystę-rzeźbiarza i taternika.

MŁODOŚĆ, WYKSZTAŁCENIE, PEŁNIONE FUNKCJE

Wychował się w bardzo trudnych warunkach. Po ukończeniu trzech klas został wysłany na praktykę do stolarza. Naukę w zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego rozpoczął w roku 1921. Tu uczył się rzeźby pod kierunkiem Karola Stryjeńskiego (1921–1925). Kształcenie kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1928–1934 na Wydziale Rzeźby, gdzie ponownie spotkał się ze Stryjeńskim, który prowadził tam pracownię rzeźby monumentalnej. W 1934 r., po ukończeniu Akademii, rozpoczął działalność artystyczną, wykonując wiele prac dla Zakopanego (m .in. w schronisku na Gubałówce, krzyż na grobie Stryjeńskiego). W 1938 r. powrócił do Zakopanego już jako mąż poślubionej w Warszawie Haliny Jastrzębowskiej i objął pracownię rzeźby. W czasie II wojny światowej przebywał ponownie w Warszawie, gdzie pracował w ogniskach dziecięcych. W czasie powstania został wywieziony do obozu pracy w Essen, a po wyzwoleniu znalazł się we Francji. Tam poślubił Halinę Micińską. W latach 1947–1959 był wykładowcą i dyrektorem Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem (dziś Zespół Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara).

TWÓRCZOŚĆ

Antoniego Kenara zajmowały różnorodne formy działalności artystycznej: rzeźba, ceramika figuralna i użytkowa, malarstwo, rysunek. Jako twórca związany z Podhalem i Tatrami jest autorem m. in. drewnianej kraty zdobionej rzeźbą w starym kościele zakopiańskim (1947), plafonu ryzowanego w zakopiańskim Domu Turysty (1957), nagrobków: H. Roj-Kozłowskiej i W. Dalbora w Zakopanem (1965). Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem zostało po jego śmierci nazwane oficjalnie jego imieniem.

TATERNICTWO

Wspinał się od 1922 r. zarówno latem, jak i zimą. Jego partnerami w górach byli m. in. Stefan Bernadzikiewicz, Bronisław Czech, Wiesław Stanisławski. Wziął udział w licznych pierwszych wejściach na np. Orlą Basztę pd. ścianą, Ciężką Turnię pn. i pd.-zach. ścianą, Smoczy Szczyt pn.-wsch. ścianą, Batyżowiecki Szczyt pd.-zach. ścianą, Niżnią Wysoką Gerlachowską nową drogą pn.-zach. ścianą, Żółty Szczyt zach. ścianą, Małą Śnieżną Turnię zach. ścianą, Łomnicę lewą częścią zach. ściany. Uczestniczył ponadto w pierwszym zimowym wejściu na Wyżni Żabi Szczyt.

Oprac. Agnieszka Jurczyńska-Kłosok na podstawie:

J. Jarnuszkiewiczowa Kenar Antoni [w:] Polski słownik biograficzny, pod red. E. Rostworowskiego, t. XII/1. z. 54, Wrocław – Warszawa – Kraków 1966, s. 341–342.

Z. Radwańska-Paryska, W. H. Paryski Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin 2004, s. 507.