Jakość powietrza
Stopień jakości powietrza Dobra
Legenda
  Bardzo dobra
  Dobra
  Umiarkowana
  Brak danych
  Dostateczna
  Zła
  Bardzo zła
tabelka scrollowana
Czujniki GIOŚ NO2 CO O3 SO2
ul. Sienkiewicza   17.12   445.66   19.22   4.79
- - - - PM2.5 PM10 - - - - - - - -
ul. Sienkiewicza   -   26.26
Czujniki o mniejszej dokładności:
Kamieniec   23.21   31.82
Józefa Piłsudskiego   25.27   34.86
Tytusa Chałubińskiego   14.29   17.43
Zofii i Witolda Paryskich   18.52   24.44
Kuźnice   15.14   18.15
Szkoła Podstawowa w Kościelisku   0.7   0.85
Wszystkie odczyty podawane są w µg/m3
Partner: airly
Czw. 30.06 02:00
Zachmurzenie
18° / 20° zachmurzenie umiarkowane
Pt. 14:00
Zachmurzenie
30°
Sob. 14:00
Deszczowo
17°
Nd. 14:00
Zachmurzenie
26°
Pon. 14:00
Zachmurzenie
25°
Zdjęcie promujące Zakopane

Antoni Kenar urodził się 23 stycznia 1906 r. w Iwoniczu, zmarł 19 lutego 1959 r.  w Zakopanem. Pochowany został w Zakopanem na Pęksowym Brzyzku.

Uznawany jest za wybitnego artystę-rzeźbiarza i taternika.

MŁODOŚĆ, WYKSZTAŁCENIE, PEŁNIONE FUNKCJE

Wychował się w bardzo trudnych warunkach. Po ukończeniu trzech klas został wysłany na praktykę do stolarza. Naukę w zakopiańskiej Szkole Przemysłu Drzewnego rozpoczął w roku 1921. Tu uczył się rzeźby pod kierunkiem Karola Stryjeńskiego (1921–1925). Kształcenie kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1928–1934 na Wydziale Rzeźby, gdzie ponownie spotkał się ze Stryjeńskim, który prowadził tam pracownię rzeźby monumentalnej. W 1934 r., po ukończeniu Akademii, rozpoczął działalność artystyczną, wykonując wiele prac dla Zakopanego (m .in. w schronisku na Gubałówce, krzyż na grobie Stryjeńskiego). W 1938 r. powrócił do Zakopanego już jako mąż poślubionej w Warszawie Haliny Jastrzębowskiej i objął pracownię rzeźby. W czasie II wojny światowej przebywał ponownie w Warszawie, gdzie pracował w ogniskach dziecięcych. W czasie powstania został wywieziony do obozu pracy w Essen, a po wyzwoleniu znalazł się we Francji. Tam poślubił Halinę Micińską. W latach 1947–1959 był wykładowcą i dyrektorem Państwowego Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem (dziś Zespół Szkół Plastycznych im. Antoniego Kenara).

TWÓRCZOŚĆ

Antoniego Kenara zajmowały różnorodne formy działalności artystycznej: rzeźba, ceramika figuralna i użytkowa, malarstwo, rysunek. Jako twórca związany z Podhalem i Tatrami jest autorem m. in. drewnianej kraty zdobionej rzeźbą w starym kościele zakopiańskim (1947), plafonu ryzowanego w zakopiańskim Domu Turysty (1957), nagrobków: H. Roj-Kozłowskiej i W. Dalbora w Zakopanem (1965). Państwowe Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem zostało po jego śmierci nazwane oficjalnie jego imieniem.

TATERNICTWO

Wspinał się od 1922 r. zarówno latem, jak i zimą. Jego partnerami w górach byli m. in. Stefan Bernadzikiewicz, Bronisław Czech, Wiesław Stanisławski. Wziął udział w licznych pierwszych wejściach na np. Orlą Basztę pd. ścianą, Ciężką Turnię pn. i pd.-zach. ścianą, Smoczy Szczyt pn.-wsch. ścianą, Batyżowiecki Szczyt pd.-zach. ścianą, Niżnią Wysoką Gerlachowską nową drogą pn.-zach. ścianą, Żółty Szczyt zach. ścianą, Małą Śnieżną Turnię zach. ścianą, Łomnicę lewą częścią zach. ściany. Uczestniczył ponadto w pierwszym zimowym wejściu na Wyżni Żabi Szczyt.

Oprac. Agnieszka Jurczyńska-Kłosok na podstawie:

J. Jarnuszkiewiczowa Kenar Antoni [w:] Polski słownik biograficzny, pod red. E. Rostworowskiego, t. XII/1. z. 54, Wrocław – Warszawa – Kraków 1966, s. 341–342.

Z. Radwańska-Paryska, W. H. Paryski Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin 2004, s. 507.