27 marca 2026 r. w Centrum Kultury Rodzimej w willi Czerwony Dwór w Zakopanem odbyło się uroczyste otwarcie wystawy „Zdzisław Walczak. Kronikarz naszej tradycji”. Wydarzenie zgromadziło licznych gości – mieszkańców, miłośników sztuki oraz rodzinę i przyjaciół artysty. Szczególny charakter spotkaniu nadała obecność trzech córek Zdzisława Walczaka, a także wnuków i prawnuków. Wernisaż otworzyła p. Małgorzata Wonuczka-Wnuk, koordynatorka Centrum Kultury Rodzimej, witając wszystkich przybyłych. Wśród zaproszonych gości obecna była Naczelnik Wydziału Kultury i Komunikacji Społecznej Miasta Zakopane, p. Joanna Staszak, która zabrała głos w imieniu Burmistrza Miasta Zakopane p. Łukasza Filipowicza, p. Maria Mateja-Torbiarz, była naczelnik wydziału kultury oraz p. Marta Nędza-Kubiniec wiceprzewodnicząca rady powiatu tatrzańskiego i wiceprezesa Związku Podhalan Oddział Zakopane. Ważnym punktem programu były wspomnienia córki artysty, Marty Stasiowskiej, która przybliżyła zebranym postać ojca – nie tylko jako twórcy, ale także człowieka pełnego pasji, wrażliwości i głębokiego przywiązania do rodzinnych stron. Wprowadzenie do wystawy oraz przemowę towarzyszącą publikacji albumu poświęconego artyście wygłosiła Anna Buńda- Dorula. Tegoroczna wystawa ma szczególne znaczenie – przypada bowiem 100. rocznica urodzin Zdzisława Walczaka, wybitnego kronikarza kultury Podhala oraz 25. rocznica Jego śmierci. Zdzisław Walczak, urodzony w Zakopanem, był artystą samoukiem – malarzem na szkle, snycerzem, muzykantem i gawędziarzem. Jego twórczość stanowi wyjątkowe świadectwo kultury Podhala. W swoich pracach przedstawiał zarówno sceny rodzajowe i religijne, jak i rozbudowane kompozycje historyczne, odnoszące się do dziejów Polski. Tworzył obrazy będące swoistymi kronikami – łączącymi wątki narodowe, religijne i lokalne. Szczególne miejsce w jego dorobku zajmuje dokumentacja zanikającego krajobrazu kulturowego regionu – starych chałup, kapliczek oraz pasterskich szałasów. Walczak był również aktywnym kronikarzem życia społecznego – przez lata dokumentował spotkania Związku Podhalan, tworząc unikalne zapisy wzbogacone rysunkami i karykaturami. Dziękujemy za tak liczną obecność i wspólne przeżywanie tego wyjątkowego wieczoru.  Tekst: ZCK Zdjęcia: Maciej Jonek

Wieczór w Czerwonym Dworze w marcu poświęcony został pamięci Ryszarda Kaczorowskiego – ostatniego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie oraz Honorowego Obywatela Zakopanego. Prelekcję wygłosił dr inż. Piotr Bąk – geodeta i samorządowiec, przez wiele lat związany z Zakopanem i Powiatem Tatrzańskim jako radny, zastępca burmistrza, burmistrz miasta, a także – przez dwie kadencje – starosta tatrzański W swoim wystąpieniu Piotr Bąk nakreślił szeroki kontekst historyczny, przedstawiając dzieje Prezydentów RP na uchodźstwie, ze szczególnym uwzględnieniem ostatniego z nich - Ryszarda Kaczorowskiego. Przypomniał jego młodzieńcze lata spędzone w harcerstwie, działalność w strukturach Szarych Szeregów, aresztowanie przez NKWD i dramatyczne doświadczenia zesłania na Sybir. Następnie omówił jego służbę w szeregach Armii Andersa oraz udział w kampanii włoskiej podczas II wojny światowej. Po wojnie Kaczorowski pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie przez dziesięciolecia aktywnie działał w środowiskach polonijnych, podtrzymując ciągłość tradycji niepodległościowej państwa polskiego. W 1989 roku objął urząd Prezydenta RP na Uchodźstwie, a rok później – w geście o ogromnym znaczeniu symbolicznym – przekazał insygnia władzy prezydenckiej wybranemu w wolnych wyborach prezydentowi Polski, kończąc tym samym misję władz emigracyjnych. Szczególne miejsce w wykładzie zajęły związki Ryszarda Kaczorowskiego z Zakopanem. Prelegent podkreślił jego życzliwość wobec miasta, obecność podczas ważnych uroczystości oraz serdeczne relacje z mieszkańcami. To właśnie te ciepłe, osobiste kontakty sprawiły, że został uhonorowany tytułem Honorowego Obywatela Zakopanego. Zarówno prelegent, jak i osoby zabierające głos w dyskusji dały świadectwo wielkości i skromności Ryszarda Kaczorowskiego. Wspomnieniami oraz pełnymi wzruszeń opowieściami podzielili się m.in. ks. infułat Stanisław Olszówka, Maria Mateja-Torbiarz – była naczelnik Wydziału Kultury Miasta Zakopane – wraz z córką Magdaleną Pelc, obecna naczelnik Wydziału Kultury i Komunikacji Społecznej Joanna Staszak oraz Barbara Baniecka-Dziadzio – zakopiańska artystka-malarka. Ich słowa podkreślały nie tylko doniosłość historycznej roli Prezydenta, ale również jego otwartość, pogodę ducha i serdeczność. Wydarzenie wzbogaciła prezentacja archiwalnych fotografii autorstwa Pawła Murzyna, dokumentujących wizyty Ryszarda Kaczorowskiego w Zakopanem, na których obecni na sali Goście mogli odnaleźć siebie sprzed lat i powrócić pamięcią do wspólnych spotkań z Prezydentem.  Tekst: Krzysztof Dembowski Zdjęcia: Maciej Jonek

Góralskie serca mocniej zabiły podczas lutowego Wieczoru w Czerwonym Dworze za sprawą jego bohatera – Andrzeja Krzeptowskiego Bohaca - potomka starego sabałowego rodu, doskonałego muzykanta, kierownika i instruktora zespołów góralskich, wychowawcy dzieci i młodzieży na Podhalu i w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej. Rozmowę o życiu i działalności Andrzeja Krzeptowskiego Bohaca prowadziła prof. dr hab. Anna Mlekodaj, prof. nadzwyczajny w Instytucie Nauk Humanistyczno-Społecznych i Turystyki Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Targu, absolwentka filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, która naukowo zajmuje się literaturą i kulturą Podtatrza w aspekcie literaturoznawczym, językoznawczym, kulturowym, medioznawczym, a także edukacją w zakresie dziedzictwa kulturowego regionu. Już przy wejściu witała licznie przybyłych gości muzyka złożona z zaprzyjaźnionych muzykantów, którzy swą obecnością uhonorowali kolegę i nauczyciela. Rozmowę rozpoczęła prof. Anna Mlekodaj rozważaniem czym w swej istocie jest słowo „dziedzictwo”, skłaniając zebranych do refleksji. Później pojawiały się kolejne wątki – pochodzenia, nauki, wojska, wreszcie pracy. Od najmłodszych lat Andrzejowi towarzyszyła muzyka – w domu, szkole, podczas nauki w salezjańskiej szkole zawodowej w Oświęcimiu, w zespole góralskim by wreszcie dotrzeć z muzyką góralską na najważniejsze sceny w kraju. Andrzej Krzeptowski Bohac koncertował bowiem ze swym bratem Henrykiem i podhalańskimi muzykantami na wielu scenach, m.in. Filharmonii Narodowej w Warszawie, Teatrze Polskim w Warszawie, Teatrze Stefana Żeromskiego w Kielcach oraz Teatrze Starym w Krakowie. Poza tym prowadził pogadanki i prelekcje muzyczne w szkołach całej Polski. Także na emigracji w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej poza pracą zajął się pracą z dziećmi i młodzieżą. W roku 2008 za swą działalność został uhonorowany Nagrodą im. Oskara Kolberga. O działalności, pracy z młodzieżą, miłości do Podhala, upowszechnianiukultury góralskiej, opowiadano jeszcze długo, wspominano dawne czasy z humorem i łezką w oku. Dziękowali Andrzejowi Krzeptowskiemu Bohacowi m.in. Maciej Szostak – dyrektor Zakopiańskiego Centrum Kultury, ks. dr hab. Władysław Zarębczan, Helena Buńda – sekretarz w starostwie tatrzańskim, Jan Bukowski i Anna Bąk – prezesi Związku Podhalan w Zakopanem. Obecni byli m.in.Jan Smoleń – prezes Stowarzyszenia Lachów Sądeckich, Stanisław Gąsienica-Wawrytko - prezes oddziału Tatrzańskiego Stowarzyszenia Twórców Ludowych.  Tekst: Małgorzata Wnuk Zdjęcia: Maciej Jonek

„Macierzyństwo” w Budapeszcie Jeszcze niedawno pokonkursową wystawę „Macierzyństwo” można było oglądać w Centrum Kultury Rodzimej w willi Czerwony Dwór w Zakopanem. Od 1 lutego jej część można zobaczyć w Domu Polskim im. Jana Pawła II w Budapeszcie. Na wystawie prezentowane są obrazy nagrodzonych artystów malujących na szkle. Wernisaż wystawy poprzedziła uroczysta Msza św. koncelebrowana w Kościele Polskim zbudowanym blisko sto lat temu w 1926 roku. Następnie wszyscy udali się do Domu Polskiego, gdzie wystawę otworzyli Katarzyna Tákácsne-Kalińska – dyrektor Domu Kultury Polskiej w Budapeszcie oraz Maciej Szostak - dyrektor Zakopiańskiego Centrum Kultury, który podziękował za zaproszenie i wyraził radość z dalszej współpracy naszych ośrodków oraz możliwości dzielenia się podhalańską kulturą z Polonią węgierską oraz Węgrami. O samej wystawie, organizowanych konkursach i sztuce witrochromii mówiła kurator wystawy dr Małgorzata Wnuk. W wernisażu wzięli udział m.in. Monika Molnarne Sagun, poprzednia dyrektor Domu Kultury Polskiej, która przed sześcioma laty zainicjowała współpracę, Joanna Urbańska – prezes stowarzyszenia im. Korompaya i była dyrektor Instytutu Polskiego w Budapeszcie, ksiądz proboszcz Krzysztof Grzelak oraz ks. Prowincjał Bogdan Renusz.  Tekst: Małgorzata Wnuk Zdjęcia: Zofia Szwajnos